คำว่า "ผิด" แม้จะรู้คนเดียวก็ "เจ็บ" ท่านเห็นด้วยมั้ยครับ?
ยิ่งความผิดที่มีของแถมคือ "การขาดทุน" ยิ่งจี๊ดสองเท่า
นี่จึงเป็นต้นตอ สาเหตุหลักที่ทำให้นักเทรดส่วนใหญ่ "ขาดทุนหนัก"
บางท่านแม้ไม่ขาย ไม่ขาดทุน แต่ก็ไม่มีเงินเหลือให้เล่นหุ้นตัวใหม่ที่น่าสนใจ
เพราะเงินเป็นล้าน ติดอยู่ในหุ้นขาลงทั้งหมด
แทนที่ชีวิตการเทรดจะมีความสุข
กลับต้องทนทุกข์ทรมาน
วัดไหนดัง วัดไหนใครขอแล้วได้ ไปมาหมด
"
ขอให้หุ้นเด้งกลับมาคืนทุน!!"
แต่เหมือนกับว่าเทวดาคงมีคิวยาวมากไป จึงไม่ว่างพอช่วยท่านได้
ดังนั้น "ตนเป็นที่พึงแห่งตน" อาจจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
วันนี้ ผมจึงมีวิธีช่วยให้ท่าน "
กล้าขายตัดขาดทุน" มาแนะนำครับ
ทั้งนี้ เคยเขียนไว้ในหนังสือเล่มดำ "หุ้นขาขึ้นรอบใหญ่" ไว้พอสมควร
ตอนนั้นผมเปรียบการตัดขาดทุน กับ "การรัดเข็มขัดนิรภัย"
ซึ่งได้คำตอบรับที่ดีพอสมควร
บางท่านบอกว่า กล้าตัดขาดทุนมากขึ้น
แต่ผมก็คิดว่าบางท่าน ยังไม่ได้อ่านหนังสือเล่มนั้นกัน
จึงอยากนำเสนออีกไอเดียครับ
นั่นคือการ "
เปลี่ยนความเชื่อ"
ผมว่า สาเหตุหลักที่ทำให้เราไม่กล้าตัดขาดทุน คือ "
กลัวเด้ง" "
กลัวโดนหลอก"
บางทีมันอาจจะมีควาามหนักแน่นมากกว่า "
กลัวเป็นคนผิด" เสียด้วยซ้ำไป
ถ้างั้น หากเราเริ่มที่ "การจี้จุด" ลบล้างประเด็น "ความกลัวเด้ง/โดนหลอก" ให้อ่อนกำลังไป
ก็น่าจะทำให้ท่านกล้าตัดขาดทุนมากขึ้นแน่
แนวทางการทอนกำลัง ก็ด้วยการ ทำในสิ่งที่นักเทรดมืออาชีพเขาทำกันมากมายน่ะสิ
รู้สึกมั้ยครับ ว่า เราไม่เคยได้ยินคำว่า "stop loss" จากปากนักข่าวทีวี/หนังสือพิมพ์กันเลย
ดังนั้นเราก็เลยคิดว่า มันเป็นเรื่องลับๆล่อๆ มีแต่คนส่วนน้อยเท่านั้นที่เขาทำกัน
แต่เชื่อมั้ย? ว่าจริงๆแล้ว .....
นักเทรดมืออาชีพเขา stop loss หรือ ขายตัดขาดทุน กันทั้งนั้นแหละ
แต่เขาใช้อีกคำ คือ "
ลดความเสี่ยง" นั่นเองครับ
การลดความเสี่ยง คือแนวทางการบริหารหุ้นของท่านให้อยู่ในรูปในรอยครับ
ถ้าตัวไหนมันทำตัวไม่ดี ไม่น่าไว้ใจ ท่านก็ "
ลดความเสี่ยง" ของมันออกไปซะ
ผมคิดว่า คำนี้มันเหมาะสำหรับนักลงทุนอย่างพวกเรามากกว่าคำว่า "stop loss" เป็นไหนๆ
"Stop loss" เป็นคำที่ใช้สำหรับนักเทรดผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่
แต่ "
การลดความเสี่ยง" เป็นคำที่เหมาะสำหรับนักลงทุนผู้ทรงภูมิ
การลดความเสี่ยง จึงไม่ใช่เป็นคำของ "ผู้แพ้"
แต่เป็นเครื่องมือของ "ผู้ชนะ"
เรามองว่าหุ้นเป็นลูกน้องของเรา แต่เมื่อมันทำตัวไม่ดี
ติดลบเกิน 5% ไปแล้ว มึงเริ่มทำตัวเกเร "
มีความเสี่ยง"
ดังนั้น "ฉันจำเป็นต้องลดความเสี่ยง" ด้วยการ "
ทยอยขายแกออกไปก่อน"
ถ้ายังลงต่อ ฉันจะไม่ปล่อยแกเอาไว้
เพราะ "
แกคือความเสี่ยง"
ท่านเชื่อมั้ยว่า ตั้งแต่ผมเปลี่ยนคำพูด คำเรียกเหตุการณ์
จาก cut loss, stop loss เป็น "ลดความเสี่ยง" มันทำให้ผมขายหุ้นออกได้ง่ายกว่าเดิม
คือผมไม่ "จำใจขาย" อีกต่อไป แต่ผม "
จำเป็นต้องทำ"
เพราะผมมีหน้าที่ยิ่งใหญ่ คือ "
รักษาเงินต้น" เอาไว้
ผมต้องทำเงิน ไม่ใช่รักษาหน้าของตัวเอง
ผมขายหุ้นที่มีความเสี่ยงออก
ผมไม่ผิด แต่ผมต้องทำตามหน้าที่
อะไรที่มันทำตัวให้ไม่น่าไว้ใจ มีความเสี่ยง
ด้วยวิธีคิดแบบนี้ ผมสามารถ "ลดความเสี่ยง" มันออกไปได้ทันที
และทำโดยอัตโนมัติ
โดยไม่รู้สึกผิด แม้แต่นิด
ท่านลองเอาไปทำดูครับ
